شمارهٔ ۱۳۶ حاجب شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره هم‌نشینی و هم‌رنگی افرادی است که در ظاهر به عنوان انسان‌های عادی و بی‌ارزش دیده می‌شوند، اما در باطن دارای وجود و حقیقتی عمیق و معنوی هستند. شاعر به وجود خود و قدرت‌های نهفته در آن اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود اینکه ممکن است فقیر و ناتوان به نظر برسند، منبع فراوانی از جود و کرم هستند. همچنین از معصومیت و شخصیت‌های بزرگی مثل خضر و عیسی یاد می‌شود که نمایان‌گر رحمت و هدایت‌اند. در نهایت با تأکید بر اهمیت توحید، به معنای عمیق وجود و عشق اشاره دارد.