شمارهٔ ۸۹ حاجب شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به اهمیت عشق و عرفان در میکده (نماد دینی و معنوی) اشاره دارد و می‌گوید که در هر لحظه باید درهای میکده را باز نگه داشت. سجده کردن به خم می و وضو گرفتن از آن را بر نماز واجب می‌داند، زیرا حقیقت در دل است نه در ظواهر. او همچنین تأکید می‌کند که اگر کسی به میکده بیاید، باید با نیاز و اشتیاق بیاید و از لطف آن بهره ببرد. نمادهایی چون شهباز و کبوتر به دنبال پرواز به سوی حقیقت و آزادی از قید و بندهای دنیوی هستند. در نهایت، شاعر از دشواری‌های زمانه می‌گوید و خواهان دلنوازی و محبت است.