شمارهٔ ۹۸ حاجب شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره پایان غم و دوری از یار و آغاز دوران شادابی و سرزندگی است. شاعر به وصف حالاتی از زندگی می‌پردازد که پس از رنج و ناکامی، حالا وقت خوشی و می‌نوشی است. او به ساقی می‌گوید تا باده صبح را بیاورد و خاطرنشان می‌سازد که فصل خزان به پایان رسیده و بهار تازه‌ای آغاز شده است. همچنین به معجزه و زیبایی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دوران غم و سیاهی به سر آمده و حالا وقت خوشی و شکفتن گل‌هاست. در نهایت، اشاره می‌کند که دل مردان خدا خانه‌ای دارد و وقتی دل‌ها به زیبایی یار متصل شود، این اتصال می‌تواند زندگی را متحول کند.