شمارهٔ ۴۵ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به باغ امید خود اشاره می‌کند و از گل شادی خواستار است تا شب هجران را به پایان برساند. او از معشوق می‌خواهد که با نوشیدنی خوشمزه‌ای دل ناراحت او را شاد کند و آتش دل‌ها را خاموش سازد. شاعر از خبرهای خوش و امید به آینده صحبت می‌کند و می‌گوید که از وعده‌هایی که به او داده شده، خسته شده است. در نهایت، او از نسیم سحر می‌خواهد که خبری از راه عراق بیاورد و صبحی پر از محبت و خوشحالی را نوید دهد.