شمارهٔ ۵۵ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و دلدادگی می‌پردازد. شاعر از زلف معشوق به عنوان پناهگاه دل و از چهره‌اش به عنوان گالری زیبایی یاد می‌کند. غم ناشی از عشق، به مرغی تشبیه شده که تنها با اشک و دل خوشی می‌تواند زنده بماند. تیر عشق که از معشوق به دل شاعر می‌رسد، نمی‌تواند از نشانه‌اش عبور کند. آتش عشق در سینه‌اش شعله‌ور است و غم او به خون تبدیل می‌شود که از دلش می‌جوشد. شاعر از حسرت لب‌های معشوق و آرزوی برانگیختن عشق می‌نالد و در نهایت از دوگانگی بین عشق و درد سخن می‌گوید و نسبت به محبوبش ابراز احساس می‌کند.