شمارهٔ ۹۴ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف زیبایی‌های یک زن هندوکی است که ویژگی‌های جذاب و دلربایی دارد. شاعر از قامت راست و چهره زیبا و لطیف او سخن می‌گوید و به نازک‌ساقی و لب‌های پاک او اشاره می‌کند. زلف‌های او را کج و جادوئی توصیف کرده و مژه‌هایش را تشبیه به تیغ می‌سازد. با وجود تمام این زیبایی‌ها، شاعر احساس دوری و غم از این سرکش و بدخو را بیان می‌کند. در انتها، شاعر تاکید می‌کند که نمی‌تواند از عشق او جدا شود و به آن دو یکی کردن توجهی ندارد، بلکه در پی عشق حقیقی‌اش است.