شمارهٔ ۱۲ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی مقام و شخصیت طاهر، یکی از بزرگان و شخصیت‌های شاخص در تاریخ است. شاعر از طاهر به عنوان یک ابر و باران‌زای پربار یاد می‌کند که به زمین برکت و گوهر می‌بخشد. او مقام طاهر را در طوس می‌ستاید، ولی به نکته‌ای اشاره می‌کند که در این منطقه اثر و نشانه‌ای از شخصیت‌های بزرگ دیده نمی‌شود. شاعر غمگین است که طوس دیگر جایی برای انسان‌های بزرگ نیست و حتی اگر کسی بخواهد سفر کند، نمی‌تواند از طوس چیزی فرح‌بخش بیابد. در نهایت، او اشاره می‌کند که در طوس انسان‌های بزرگ و ارزشمندی وجود ندارد، و این جای تأسف دارد.