شمارهٔ ۴۹۸ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از شنیدن احوال کسی که دوستش دارد، خسته و دلگرفته است. او به زیبایی و قامت آن شخص فکر می‌کند و این تصور او را بیشتر ناراحت می‌کند، به خصوص زمانی که وضعیت رخسار او را که شبیه به لاله‌ای زرد شده، در بستر می‌بیند.