شمارهٔ ۱۰۹ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد جدایی و حس تنهایی سخن می‌گوید و به شباهت خود به پروانه‌ای اشاره می‌کند که به دنبال چراغ آشنایی است. او از ساقی خواهش می‌کند که برایش تلاشی کند تا بتواند از شراب بی‌نوایی رهایی یابد. شاعر نگران است که اندیشه‌های باریک‌بین او را به خطر بیندازند و می‌گوید که هیچ خطایی نمی‌تواند بر او تأثیر بگذارد. او احترام می‌گذارد به میخانه و در نهایت، یاد قامت معشوقش باعث اندوه او می‌شود و به او اشاره می‌کند که فراموشی به او آرامش نمی‌دهد.