شمارهٔ ۱۲۴ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را
چه محکم می کنی چون ابلهان دیوار زندان را؟
دیار عشق را نازم که طفلان هوسناکش
چو پستان می مکند از ذوق، خون آلوده پیکان را
گریبانی چو صبحم نیست تا از شرم رسوایی
ز بی دردان بپوشد سینه ام، زخم نمایان را
ز دل بیش است با معشوق ربط دیده عاشق
که چشم آگاه کرد از بوی یوسف، پیر کنعان را
پی جولانگه خورشید، پهنای فلک باید
نسازد عشق مسکن، سینه های تنگ میدان را
تو در بتخانه اندیشه دینی، نمی دانی
که عارف کعبه می داند، دل گبر و مسلمان را
حزین ، از جویبار تیغ او تا حشر ممنونم
به خون آلوده چون گل، دامن پاک شهیدان را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی مفهوم آزادی و عشق می‌پردازد و به نقد توجه به دنیای مادی و تن پروری می‌پردازد. شاعر به دنبال آزادی روح و دل از قید و بندهای مادی است و تزکیه روح را مهم‌تر از جسم می‌داند. او به عشقی اشاره دارد که عمیق‌تر از ظواهر است و بر اهمیت ارتباط واقعی عاشق و معشوق تأکید می‌کند. شاعر همچنین به تضادهای موجود در جهان بین معنویت و مادیات اشاره می‌کند و پذیرش عشق حقیقی را ضرورتی برای زندگی سالم می‌داند. در نهایت، او از زخم‌های خود که به عشق و فداکاری‌هایش مرتبط است، سخن می‌گوید و به دیار عشق اشاره می‌کند.