شمارهٔ ۱۹۵ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از آتش عشق و درد عاشقانه سخن می‌گوید. او به یاد شمعی می‌افتد که در شب معشوقش، جانش را سوزانده و او را مجبور به ترک زادگاهش کرده است. غم تنهایی و غارت زمان، او را در درد و سوزی عمیق فرو برده است. همچنین، او به وضوح به بی‌میلی زندگی و ناامیدی اشاره می‌کند و از اینکه در صومعه‌ای با دینداران است، اما نگاه کافرانه و بی‌رحم معشوقش بر او تاثیر می‌گذارد، اظهار تاسف می‌کند. در نهایت، او از این افسانه عشق و رنجش که باعث سوختن دل او شده می‌گوید.