نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۵۶ حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

برهمن مذهبان زنار بندانند از مویت

مغان آتش پرستی می کنند از دیدن رویت

ز دیر و کعبه فارغ ساخت ما را طاعت عشقت

سجود بندگی کردیم، در محراب ابرویت

نمی آساید از گلگشت جنّت خاطر عاشق

بهشت نقد روزی باد ما را از سر کویت

به گلشن می خرامی با رخی از باده چون آتش

به این نازک مزاجان تا چه آرد گرمی خویت

دماغ آشفته ساز عقل سودایی حزینت را

سمن زار بناگوش است و زلف یاسمین بویت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر با اشاره به آداب و رسوم مذهبی، نشان می‌دهد که عشق او بر همه چیز غلبه دارد و از هر نوع دینی فراتر است. جمال معشوق نه‌تنها او را از مکان‌های مقدس مثل کعبه دور کرده، بلکه باعث شده تا از بهشت نیز غافل شود. او به زیبایی و نازک‌مزاجی معشوق اشاره می‌کند و تأثیر شگرف او بر دل و عقل عاشق را توصیف می‌نماید. شاعر به وضوح نشان می‌دهد که عشق او به معشوق، دنیایی از احساسات را در او برانگیخته که همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.