شمارهٔ ۲۶۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
برآ از خویش زاهد، وقت شبگیر خرابات است
علاج زهد خشکت، ساغر پیر خرابات است
ز دام عنکبوت سبحه و سجاده دل برکن
بیا صید بط میکن که نخجیر خرابات است
خراب گردش ساغر، فدای جلوهٔ ساقی
مرا تلقین این ذکر خوش ازپیر خرابات است
مرنج ای شیخ از من گر سخن بی پرده می گویم
که این بی پرده گفتنها ز تاثیر خرابات است
حزین دُردنوش مست را چون خود نپنداری
تو زاهد گربهٔ محراب و او شیر خرابات است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوعاتی مانند زهد، می‌گساری و تفاوت دیدگاه‌ها نسبت به آن‌ها می‌پردازد. شاعر به زهد خشک و بی‌روح انتقاد می‌کند و از خرابات (محل می‌گساری و خوش‌گذرانی) به عنوان جایی برای پالایش روح و درمان دل می‌گوید. او به زاهدان یادآوری می‌کند که بی‌پرده سخن گفتن درباره خوشی‌ها و لذت‌های زندگی نیز می‌تواند نشانه‌ای از تأثیرات مثبت خرابات باشد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عواطف انسانی مانند درد و شوق در هر دو دنیای زهد و می‌گساری وجود دارد و میان آن‌ها تضاد و تفاوت در شکل و ظاهر است.