شمارهٔ ۳۲۲ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای سیل مرگ، بی تو دل تشنه آب شد
دیر آمدی و خانهٔ طاقت خراب شد
تفسیده تابه ای، شده بستر ز تب مرا
پهلو به هر طرف که نهادم کباب شد
آورده است رشتهٔ جان رو به کوتهی
از بس که صرف، درگره پیچ و تاب شد
مستم درین مرض، که ز یاد نگاه او
نشتر دوید تا به رگ من، شراب شد
بودم ز تنگی دل خود در قفس حزین
آخر ز چاک سینه، مرا فتح باب شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر احساس عمیق شاعر را نسبت به درد و فقدان معشوقش بیان می‌کند. او از طعم تلخ زندگی بدون عشق می‌گوید و به تشنگی و خرابی روحی‌اش اشاره می‌کند. شاعر به توصیف احساساتی مانند بیماری و رنج ناشی از دوری می‌پردازد و در نهایت، به آزادی و رهایی از قفس دلش اشاره می‌کند که به لطف یاد معشوقش ممکن شده است. به‌طور کلی، این شعر نمایانگر یک احساس عمیق از عشق، درد و نیاز به وصل است.