شمارهٔ ۳۵۱ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزلی از حال و هوای عاشقانه و درد دل‌های خود سخن می‌گوید. او خود را دیوانه‌ای می‌داند که دلی پر از رنج و تشویش دارد و از عشق و سوز و گداز ناشی از آن می‌گوید. شاعر در زندگی‌اش در پی شعله‌ای می‌گردد و به پروانه‌وار سوز و ساز عشق اشاره می‌کند. او از جفای معشوق می‌نالد و می‌گوید که رنج و آزار جفا خوب است، اما نه به اندازه‌ای که او را اینگونه دردمند کند. شاعر به چشمان گریانش اشاره می‌کند و از عشق و آلامی که تجربه کرده، سخن می‌گوید. در نهایت، او از شور و حزن ناشی از محبوس شدن احساسات در دلش یاد می‌کند و به نوعی می‌خواهد بگوید که عشق و درد عاشقانه باید به گونه‌ای باشد که به عمق وجود انسان نفوذ کند.