شمارهٔ ۳۶۲ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
از پرده چو خواهد، گل رخسار برآرد
پوشد به لباس گل و از خار برآرد
دل از خم زلفش چه خیال است برآرم؟
چون آینه کز سبزه ی زنگار برآرد
امروز مگر همّت مردانه ی ساقی
بنیاد غم از ساغر سرشار برآرد
افسرده دلی رفت ز حد، شور جنون کو؟
تا بی خودم از خانهٔ خمار برآرد
بوی سر زلف تو دهد طرح به سنبل
آهی که حزین از دل افگار برآرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی و جلوه‌های دل‌انگیز گل و زلف معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی گل رخسار خود را نمایان می‌کند، خود را به لباس گل می‌پوشاند و از خارهای درد و غم به در می‌آید. شاعر از دل و آرزوی خود برای دیدن معشوق سخن می‌گوید و از اثرات مثبتی که ساقی می‌تواند بر روح و روان او بگذارد، صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که عشق می‌تواند انسان را از حالت افسردگی و جنون رهایی بخشد و همچنین بوی زلف معشوق به یادآورده‌های عاشقانه و حسرت‌هایی که در دل دارد، تجلی می‌کند.