شمارهٔ ۳۷۱ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به حال و هوای عشق و رنجی که از آن می‌برد می‌پردازد. او بیان می‌کند که از غم عمیقش نمی‌تواند ساغر بنوشد و به خود اجازه‌ی شادی نمی‌دهد. نسیمی که به چمن می‌وزد به او تلنگر می‌زند و یادآوری می‌کند که زیبایی‌ها همواره موجودند. طره‌ی معشوقش نظرش را جلب می‌کند و احساساتی عمیق را در او برمی‌انگیزد. همچنین، شاعر به شکار غمزه‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر تیر غمزه اشتباه برود، هنوز هم کارساز است. لب شیرین معشوقش به او طعم زیرکی و شکر را می‌دهد، حال آنکه در دلش تلخی وجود دارد. او به داغ دلش می‌پردازد و می‌گوید که اشک‌هایش همچون آتش بر جانش می‌سوزند و این عشق همیشه در دلش می‌سوزد.