شمارهٔ ۴۳۸ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به واژه‌های دل‌انگیز و استعارات زیبا به توصیف حال خود می‌پردازد. او از عشق و احساساتش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چشمان معشوقش هرگز او را مست و شاداب نمی‌کند، حتی اگر محشری در دلش باشد. عشقش مانند دریای آتش است و آرامش ندارند. او به ناامیدی از رخدادها و عدم توجه دیگران به حال و احوالش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز او را تسکین نمی‌دهد. در نهایت، شاعر می‌خواهد بگوید که عشق واقعی و درونی‌اش پایدار است، اما از ظلمت و غفلت اطرافش رنج می‌برد.