شمارهٔ ۴۷۲ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بررسی مفاهیم عشق، زندگی و گذر زمان می‌پردازد. او از ساقی می‌پرسد که چرا آتش موسی از می سوخته است و می‌خواهد بداند که مطرب کجاست تا دم عیسی را به نی بنوازد. شاعر زندگی را به دو بخش تقسیم می‌کند: لذت و اندوه. او عاقلان را به قصر بهشت و مجنونان را به جستجوی عشق ترغیب می‌کند. شاعر به خواننده توصیه می‌کند که به فال سعد توجه کند و از گذر زمان غافل نشود، زیرا عمر به سرعت در حال سپری شدن است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که آزادگی در زندگی به واسطه کاوش زمانه به دست می‌آید و حرص و طمع تنها به رنج و تلخی منجر می‌شود. در نهایت، شاعر عشق را به عنوان یک پادشاه عظیم و قلم را به عنوان ابزار تسخیر نظم معرفی می‌کند.