شمارهٔ ۴۷۳ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان نگرش اهل قلم و عاشقان به جهان و زندگی می‌پردازد. شاعر اذعان دارد که نویسندگان و هنرمندان از دنیای مادی چشم‌پوشی می‌کنند و به کارهای واقعی و عمیق می‌پردازند. آنها به خاطر طمع و دنیاپرستی به دیگران ستم نمی‌کنند و از خواسته‌های بیهوده دوری می‌گزینند. همچنین، به این نکته اشاره می‌شود که انسان‌های آزاد و دل‌شکسته نمی‌توانند تکیه‌گاه خود را به دنیا و مادیات بگذارند و به عشق و احساسات وفادارند. در پایان، به ناامیدی و مشکلات زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که انسان‌ها به درک عمیق‌تری نرسند، زندگی‌شان واقعی و بینا نخواهد بود.