نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۴۲ حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ساقی به لبم بادهٔ پالیده فروبار

در پرده دلم خون کن و از دیده فروبار

مفتون نتوان بود به نیرنگ بهاران

برک و برت ای نخل خزان دیده فروبار

چون ابر سراپای خود از درد جدایی

سرمایهٔ اشکی کن و نالیده فرو بار

از فیض تو دریا شده دامانِ من اکنون

ای دیده، نمی بر دل تفسیده فروبار

مگذار حزین قاعد هٔ صفحه طرازی

از ابر قلم گوهر سنجیده فروبار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی درخواست می‌کند که برایش شراب بریزد و حس و حال دل تنگی و جدایی را با اشک و ناله‌ای عمیق بیان کند. او به زیبایی به تاثیری که فصل بهار و تغییرات آن بر روی دل‌ها دارد اشاره می‌کند و از نخل خزان می‌خواهد که با سرریز اشک‌ها، غم و اندوهش را بیان کند. شاعر همچنین از عواطف شدید و درد جدایی می‌گوید و به نوعی از ظرافت و زیبایی در تندیس‌سازی واژه‌ها یاد می‌کند و می‌خواهد که این ذوق و هنر در کلامش نمودی داشته باشد.