شمارهٔ ۵۴۲ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ساقی به لبم بادهٔ پالیده فروبار
در پرده دلم خون کن و از دیده فروبار
مفتون نتوان بود به نیرنگ بهاران
برک و برت ای نخل خزان دیده فروبار
چون ابر سراپای خود از درد جدایی
سرمایهٔ اشکی کن و نالیده فرو بار
از فیض تو دریا شده دامانِ من اکنون
ای دیده، نمی بر دل تفسیده فروبار
مگذار حزین قاعد هٔ صفحه طرازی
از ابر قلم گوهر سنجیده فروبار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از ساقی درخواست میکند که برایش شراب بریزد و حس و حال دل تنگی و جدایی را با اشک و نالهای عمیق بیان کند. او به زیبایی به تاثیری که فصل بهار و تغییرات آن بر روی دلها دارد اشاره میکند و از نخل خزان میخواهد که با سرریز اشکها، غم و اندوهش را بیان کند. شاعر همچنین از عواطف شدید و درد جدایی میگوید و به نوعی از ظرافت و زیبایی در تندیسسازی واژهها یاد میکند و میخواهد که این ذوق و هنر در کلامش نمودی داشته باشد.