شمارهٔ ۵۶۴ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوش
باشد چمن به سایهٔ ابر بهار خوش
چون شیشهی شکسته، در افسرده انجمن
می آیدم ز گریهٔ بی اختیار خوش
هر جا معاشران تو باشند اهل دل
مستی خوش است و زهد خوش است و خمار خوش
از دیده ام قدم مکش ای نازنین نهال
سرو سهی بود به لب جویبار خوش
در گیر و دار ناخوش و خوش نیستم حزین
باشد دلم به خواستهٔ کردگار خوش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف احساسات شاعر در برابر زیبایی‌های طبیعت و عشق می‌پردازد. شاعر از ناراحتی و غم خود می‌گوید و به خوشی‌های ساده زندگی اشاره می‌کند. او به زندگی در کنار دوستان اهل دل و لذت‌بردن از زندگی زهدی و مستی اشاره دارد. شاعر همچنین به زیبایی طبیعت و دلبستگی‌اش به آن اشاره می‌کند و در نهایت ابراز می‌کند که در میان احساسات متضاد، دلش به خواسته‌های الهی رضایت دارد.