شمارهٔ ۵۹ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و یاد معشوق می‌گوید. او در شب به یاد معشوقش ناراحت است و دلش رنج می‌کشد. شاعر به تصویر کشیدن حسرت و اشتیاقش پرداخته و اشاره به آتش عشق دارد که دلش را سوزانده است. او می‌گوید که در غیاب معشوق، وجودش همچون قطره‌ی شبنم ناتوان است و اگر معشوق کنار او بود، زندگی‌اش گرم و پرنشاط بود. شاعر احساس می‌کند که احترام و عشقش به معشوقش به قدری عمیق است که حتی از خاک زمین هم افتاده‌تر است. در آخر، اشاره می‌کند که معشوقش از حال خراب او بی‌خبر مانده است.