نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۱۷ حزین لاهیجی

حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

چون طوطی اگر نام به گفتار بر آرم

کام دل از آن لعل شکربار برآرم

کارم به چمن وعدهٔ دیدار تو باشد

باشد مگر از پای گل این خار، برآرم

پرگالهٔ دل باشدش آویزهٔٔ دامان

آهی اگر از سینهٔ افگار، برآرم

ساقی به کفم لنگری از رطل گران ده

کاین عمر سبک سیر ز رفتار برآرم

دل را نکنم عرضه به هر بی سر و پایی

این آینه را در نظر یار برآرم

افتد اگر این بار به کف دامن وصلش

ای هجر، دمار از تو ستمکار بر آرم

نگذاشت سبک دستی ایام بهاران

تا بوی گل از رخنهٔ دیوار بر آرم

دل را به چه تدبیر، بگویید حریفان

تا ازکف آن طره طرار برآرم

در دام حزین گر کشم از سینه صفیری

مرغان همه را مست ز گلزار بر آرم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و longing (دلتنگی) شاعر است. شاعر به طوطی تشبیه می‌شود که با گفتن نام محبوبش، دلش شاد می‌شود. او آرزو دارد به باغی برود که در آن دیدار محبوبش را ببیند و برعکس، موانع و صدماتی که عشق برایش به همراه دارد را بیان می‌کند. شاعر همچنین از ساقی می‌خواهد که جامی پر از شراب به او بدهد تا بتواند از مشکلات زندگی رهایی یابد. در نهایت، او دلش را از وابستگی‌های غیرضروری پاک می‌کند و فقط آماده است تا آن را در محبت واقعی صرف کند. او همچنین بر این باور است که صدا و شعرش می‌تواند دیگران را نیز تحت تأثیر قرار دهد.