شمارهٔ ۶۳۷ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از تلخی‌های زندگی سخن می‌گوید و برای فرار از آن‌ها شیر و شکر می‌نوشد. او از زهر چشم کسی که دوستش دارد، رنج می‌برد و در عوض، با نوشیدن جام، خاطرات خوش را زنده می‌کند. عشق برای او سنگین است و او بار سنگینی را به آرامی تحمل می‌کند. او از پرنده‌ای که نمی‌تواند کنار او باشد، غمگین است و در دلش عشق و امید را جستجو می‌کند. همچنین، او به دنبال ساقی است تا می‌خانه‌اش را پر از شراب کند و از زندگی تیره‌اش شکایت می‌کند. در نهایت، یاد عشق معشوقش به او انگیزه می‌دهد تا همچنان به زندگی ادامه دهد.