شمارهٔ ۶۸۱ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما چاک به دامن زدهٔ تهمت عشقیم
واعظ سر خود گیر که ما امّت عشقیم
عاری بود از عکس خودی آینهٔ ما
آتش به دل و جان زدهٔ غیرت عشقیم
کس را نرسد درحق ما ردّ و قبولی
ما گر بد، اگر نیک، که از حضرت عشقیم
بیرون نتوانیم شد از کوی محبت
پروانه صفت سوختهٔ خلوت عشقیم
نبود خطر از برق فنا حاصل ما را
ما خود دل و دین باختهٔ همّت عشقیم
آسایش دل هاست حزین ، زمزمهٔ ما
ما نغمه طراز چمن عشرت عشقیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و ارادت به محبوب بیان شده است. شاعر به تهمت و قضاوت‌های دیگران در مورد عشق می‌پردازد و تأکید می‌کند که او و عاشقان واقعی از محبت و عشق واقعی سخن می‌گویند. در این شعر، شاعر خود را از دنیا و وابستگی‌های آن جدا می‌داند و عشق را به عنوان هدف اصلی خود معرفی می‌کند. عشق برای او مانند آتشی است که جان و دل را می‌سوزاند و هیچ خطری از فنا بر آنها تهدید نمی‌کند. در نهایت، شاعر اعتراف می‌کند که آنها در جستجوی آرامش و زیبایی‌های عشق هستند و صدای آنها مانند نغمه‌ای دلنشین در چمنزار عشق می‌باشد.