شمارهٔ ۶۹۸ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عشق عالی مقام را نازم
مایهٔ احتشام را نازم
می پزم با خود آرزوی وصال
سود سودای خام را نازم
نسخهُ مرهمم دل ریش است
آن خط مشک فام را نازم
گاه هوشم کندگهی مدهوش
نشئه های مدام را نازم
خاک را خواند و یا عبادی گفت
شیوهُ احترام را نازم
مسرفم خواند و گفت لاتَقنَط
رحمت و لطف عام را نازم
منطقت شد صفای سینه حزین
حکمت این کلام را نازم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف عشق و محبت می‌پردازد و آن را امری عالی و با عظمت می‌داند. او به احساساتی چون آرزوی وصال و تسکین درد دل اشاره می‌کند و بر اهمیت عشق و رحمت تأکید می‌کند. همچنین به زیبایی‌های عشق و صفای دل اشاره کرده و در نهایت می‌گوید که عشق و حکمت این احساسات را در دل دارد. شاعر در نهایت عشق را به عنوان یک نعمت بزرگ و باارزش می‌ستاید.