شمارهٔ ۷۰۷ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
می گریزم ز جهان بار چرا بردارم؟
سر درین معرکه اندازم و پا بردارم
بویگل نیستم از بارگران جانیها
تا پی قافلهٔ باد صبا بردارم
گره از خاطر اگر گریه کند باز چرا
منت بیهده از عقده گشا بردارم؟
غیرتم تکیه به دیوار که گیرد که هنوز
گر بود کوه به این پشت دو تا بردارم
ناتوانم ولی آن مایه نفس هست حزین
کآسمان را به یکی ناله ز جا بردارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از احساسات درونی و ناتوانی خود سخن می‌گوید. او به جهان و دشواری‌های آن اشاره می‌کند و از آن می‌گریزد، اما در عین حال آرزو دارد که در معرکه‌ها به نوعی نقشی ایفا کند. شاعر به باری سنگین از مشکلات و دشواری‌ها اشاره دارد که نمی‌تواند به سادگی از آن رهایی یابد. او همچنین به حسرت و غم‌های خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر ناتوان است، هنوز امید و انگیزه‌ای در وجودش هست که می‌تواند با یک ناله، آسمان را از جا کند. به طور کلی، ابیات نمایانگر کشمکش‌های روحی و تلاش برای دست‌یابی به آرامش و آرامش در مواجهه با سختی‌های زندگی است.