شمارهٔ ۷۴۰ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
محبّت برتر آمد از چه و چون
تعالی العشق عن نعت یقولون
نیاز من بود در خورد نازت
که خواهد حسن لیلی، عشق مجنون
خجالت می دهد از نونهالان
مرا چون بید مجنون، بخت وارون
من و تو هر دو گریانیم ای ابر
چه در کوه و چه در دریا، چه هامون
ولیک از من بسی فرق است با تو
تو آب از دیده می باری و من خون
دوند از جوش غم، اشک من و یار
به هنگام وداع از دیده بیرون
ولیک از چهره اشکش گشت گلرنگ
مرا شد چهره سبز از اشک گلگون
حزین از تیره روزی در شب هجر
به شمع صبح زد آهم شبیخون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقی و غم از جدایی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که محبت و عشق برتر از هر چیزی است و بیان می‌کند که نیاز او به زیبایی و معشوقش ضروری است. او حس می‌کند که خود به دلایلی در مصیبت و اندوه به سر می‌برد و در عین حال، احساساتش با معشوقش متفاوت است. در حالی که معشوق اشک می‌ریزد، او خون می‌گرید و این تفاوت‌ها نشان‌دهنده عمق درد و رنج اوست. شاعر به شدت تحت تأثیر جدایی قرار دارد و در این حالت، درد و حسرتش را به زیبایی توصیف می‌کند.