شمارهٔ ۷۵۱ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز فیض آبرو سبز است، نخل مدعای من
به آب خویش می گردد، چو گرداب آسیای من
به معراجی رسانیده ست سروت سرفرازی را
که ترسم کوته افتد طره ی آه رسای من
نمی دانم به دام کیستم، لیک این قدر دانم
که در خون زد گلستان را صفیرآشنای من
به ازکثرت نمی باشد دلیلی راه وحدت را
نماید هر سر خاری، چراغی پیش پای من
گشاید شاهد مقصودم، آغوش اجابت را
حزین از سینهٔ چاک است محراب دعای من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با تشبیه نخل به آبرو و سرفرازی، از ویژگی‌های خود و احساس عمیقش نسبت به معراج و زیبایی‌های زندگی سخن می‌گوید. او به روابط معنوی و روحانی خود اشاره می‌کند و از شوق و نگرانیش درباره کوتاه شدن طره (مو) و بیانگری خویش در زندگی، شکیبایی و استقامت سخن می‌گوید. شاعر به unknown بودن شرایط خود اشاره می‌کند، اما می‌داند که در این مسیر با چالش‌ها و مشکلاتی روبرو است که در نهایت به اوج مقصودش ختم خواهد شد. او همچنین به دعا و ارتباط عمیق خود با پروردگار و حسرتی که از دلش برمی‌خیزد، اشاره می‌کند.