شمارهٔ ۷۵۳ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف درد و اندوهی می‌پردازد که به نوعی برای شاعر تبدیل به منبع شادی و زندگی شده است. شاعر اذعان دارد که داغ و رنج او مانند شمعی که به نور می‌تابد، باعث روشنایی زندگی‌اش شده است. در عین حال، این اندوه و بیماری طعم تلخی دارد که با زندگی او آمیخته شده است. به رغم دشواری‌ها، شاعر با همت و اراده‌ای قوی به آسانی بر مشکلات غلبه کرده و در نهایت به داستان‌ها و آوازهای باستانی اشاره می‌کند که او را به یاد نام و نشانی خاص می‌اندازد.