شمارهٔ ۷۵۲ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز خط گلعذاران است سودایی دماغ من
نمک پرورده ی شور بهاران است داغ من
دمی در گلشنم، ضبط زبان خود کن ای بلبل
که نازکتر بود از پرده های گل دماغ من
کند سر دو عالم را، ز مستی نقل محفلها
کنی در ساغر جمشید اگر دُردِ ایاغ من
من بی حاصل از بس دورگرد مقصد خویشم
نفس در سینه ی برق است سوزان، در سراغ من
چو شمع از جان گدازی می کنم محفل فروزیها
حزین تا من نمی سوزم، نمی سوزد چراغ من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و دردهای درونی شاعر است. شاعر به زیبایی و شور عشق اشاره می‌کند و از وسوسه‌های ذهنی خود سخن می‌گوید. او به بلبل می‌گوید که در گلشن (باغ) خوش‌بو خود را کنترل کند و اهمیت ظرافت‌های عشق را بیان می‌کند. از طرفی، او به ناتوانی خود در رسیدن به مقصود اشاره دارد و زندگانی‌اش را به شمعی تشبیه می‌کند که در محفلها روشنی می‌بخشد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که بدون سوز دل او، روشنایی چراغ عشق نیز نمی‌تواند ادامه یابد.