شمارهٔ ۸۱۴ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از دلتنگی و غم ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند. دلش به خاطر غم و داغ معشوق به شدت رنجور است و حسرت و درد در وجودش جا گرفته است. حالش به حدی خراب است که نمی‌تواند حتی از دل ناتوانش بپرسند. احساس می‌کند که طبیعت و محیط اطرافش بدون حضور معشوق خالی و تنگ شده است. دل گرفتار، در انتظار نسیم و خوشبویی است که به او آرامش دهد، اما این آرامش به دور است. شاعر به تصویرسازی از غم و دردِ دل پرداخته و زندگی‌اش را به آتش و شعله تشبیه می‌کند. در پایان، حال خود را به شکلی نا امیدانه بیان می‌کند و از حال و روز خویش می‌نالد.