شمارهٔ ۸۳۲ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و جذبه یک شخص خاص سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او چشمش را به آینه تشبیه می‌کند که حیران از جمال آن شخص است و دلش را همچون شیشه‌ای می‌داند که از خیال آن فرد پری دارد. شاعر به زیبایی گل‌ها و لاله‌ها در چمن اشاره می‌کند و می‌گوید که خونش مثل حنا زیر پای آن شخص ریخته شده است. او معتقد است که جلوه‌ی حسن بی‌پروا نمی‌تواند ناپیدا بماند و نگران است که کسی از حال او نپرسد. همچنین، او به تأثیر شراب بر دل خود اشاره می‌کند و از زیبایی ابروی آن شخص، که مانند هلال است، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به جلوه‌ای اشاره می‌کند که همچون سایه‌ی کاینات بر قدم نازنین آن شخص افتاده است.