شمارهٔ ۸۶۰ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساس تنهایی و بی‌قراری می‌گوید. شاعر از حال و روز کسی می‌پرسد که بی‌مونس و دوستانش در غم و اندوه به سر می‌برد. او به یاد یاران و دوستانش می‌افتد و حسرت می‌خورد که دیگر کسی در کنار او نیست. شاعر اشاره می‌کند که حتی در گریه‌هایش نیز خبری از نمک (سوز و تلخی) نیست و از چشم انتظاریش برای دیدن یار صحبت می‌کند. او به زندگی بی‌برگ و خاموش بهار اشاره می‌کند و از فقدان کسی که در گذشته تسکین‌دهنده دردها بوده، ابراز غم می‌کند. نهایتاً، او خود را مانند شمعی می‌بیند که در آتش دلش می‌سوزد و با چشمانی اشکبار در برگشت به یاد آن روزها می‌گرید.