شمارهٔ ۸۷۹ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی و هجران صحبت می‌کند. او به زیبایی و حسرت‌های عشق اشاره می‌کند و درمی‌یابد که عشق به معشوق مانند گلی در بهار، اما پر از خار و درد است. شاعر می‌گوید که دلش پر از غم است و دست و ناخن‌هایش به تیشه و کوه غم تشبیه می‌شود. همچنین به زلف معشوق می‌پردازد که همچون شبی تاریک و عجیبی است. در نهایت، شاعر احساساتش را بیان می‌کند که دلش داغی عمیق دارد و نمی‌تواند جز زیبایی معشوق را ببیند.