شمارهٔ ۹۰۷ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
به جان‌سوزی، نی کلک سخن‌ساز مرا دیدی
به خاموشی نوای سینه‌پرداز مرا دیدی
پر اندازد ملک، آنجا که من پروانگی کردم
به بال دل، رسایی‌های پرواز مرا دیدی
ز بیدادت به چنگ کاوش غم، سینه را دادم
به نالش، دل‌خراشی‌های آواز مرا دیدی
به پای خویشتن می‌پرورد چون سایه طوبی را
لوای دولت فقر سرافراز مرا دیدی
حزین افسانه‌ام جادودمان را مهر بر لب زد
به بزم گفتگوی عشق، اعجاز مرا دیدی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق و فراق اشاره دارد. گوینده به حسرت و سوزش درونی خویش می‌پردازد و از تجربه‌های غم‌انگیز و زیبایی‌های عشق صحبت می‌کند. او به قدرت کلام و نشانه‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی به عمق وجودش نگاه کند، می‌تواند آثار این عشق را در او ببیند. گوینده همچنین به احساسات پیچیده و درگیری‌های درونی‌اش اشاره می‌کند و رابطه‌اش با فقر و حالتی همچون سایه را توصیف می‌کند. در نهایت، او از جادو و شگفتی‌های عشق سخن می‌گوید، حس می‌کند که این عشق تا چه اندازه می‌تواند عمیق و تاثیرگذار باشد.