شمارهٔ ۹۱۰ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آگه ز بی وفایی اغیار گشته ای
از جام حسن مستی و هشیار گشته ای
چون گل شده ست دامن پاک تو غرق خون
گویا سراسری به دل زار گشته ای
مشکین شده ست رنگ تو ای خطّ سبزفام
از بس در آفتابِ رخ یار گشته ای
فتوا ز رشک کرده هدر خون آینه
از ما زیاده تشنهٔ دیدار گشته ای
سرگشتگی بس است حزین ، آسمان نیی
بنشین به کوی عشق، که بسیار گشته ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع بی‌وفایی و عشق اشاره دارد. شاعر از حالتی سخن می‌گوید که معشوق، به دلیل دوری از عشق و خیانت، دچار تغییراتی شده و زیبایی‌اش تحت تأثیر قرار گرفته است. او به حسرت و درد ناشی از این دوری اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد خود را در کوی عشق آرام کند، چرا که زمان زیادی را در جستجوی عشق سپری کرده است. به طور کلی، شعر به احساسات عمیق و پیچیده عشق و رنج ناشی از آن می‌پردازد.