شمارهٔ ۲۶۲ حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او به زیبایی شمعی می‌ماند که با سوزی درونی می‌سوزد و عشقش به دیگری باعث درد و رنج او شده است. شاعر آرزو دارد که نسبش مثل دیگران جعلی باشد تا از غم و رنجی که از نسبت به آدم (انسانیت یا بشریت) دارد، رها شود. در کل، این شعر از غم عشق و دردهای ناشی از آن سرشار است.