شمارهٔ ۲۶۵ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات ناتمام / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم
چو چشم خوش نگاهان، مستی از صهبای خود کردم
نمی آید ز رشک، از سینه تا لب هرگز آوازم
دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مفهوم قناعت و رضایت از زندگی اشاره دارد. شاعر به زیبایی بیان می‌کند که قناعت را مانند جواهری در دل دارد و با نگرشی مثبت به زندگی، از لذت‌های آن بهره‌مند است. او همچنین می‌گوید که هیچ حسرت و رشکی در دل ندارد و همه آرزوهایش را در دنیای خود محقق کرده است. به طور کلی، شعر تأکید بر درونی‌سازی خوشی‌ها و رضایت از آنچه داریم دارد.