شمارهٔ ۳۶ - خطاب به امیری نادان حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چارپایی شنیده ام مرده است
از امیرکبیر، طال بقاه
چون که سنجیدم این سخن، گفتم
غلط افتاده است در افواه
بعد خویش، آن که چون امیر گذاشت
کی وجودش شود به مرگ، تباه
خلف آن را که هست، خود باقی است
خرد آمد برین حدیث گواه
زنده را، مرده کی توان گفتن؟
خود حکم باش حسبهًٔ لِلّٰه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت‌ها به خبر مرگ امیرکبیر اشاره می‌کند و آن را نادرست می‌داند. او اعتقاد دارد که شخصیت بزرگی مثل امیرکبیر هرگز با مرگ زوال نمی‌یابد و همچنان به‌عنوان یک نماد باقی خواهد ماند. شاعر بر این باور است که کسی که از خود اثر و یادگار به جا می‌گذارد، نمی‌توان او را مرده دانست و وجودش همیشه در یادها زنده خواهد ماند. در واقع، او به نوعی به جاودانگی روح و شخصیت امیرکبیر اشاره می‌کند.