شمارهٔ ۱۰۵ حسین خوارزمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در آغاز عید، مردم برای شادی و جشن بیدار می‌شوند و دل‌هایشان را با آب زندگی تازه می‌کنند. آنها برای گوشه‌نشینان به زیبایی لبخند می‌زنند و فتنه‌ها را در هر گوشه‌ای به وجود می‌آورند. نفس‌های شفا‌بخش به مانند مسیحا از لبی جاری می‌شود، اما به یاد ظلم و بی‌وفایی زمانه به خود می‌آیند. عشق به قربانیانش جدیداً حساب می‌دهد و عاشقان از کشته شدن نمی‌ترسند. کسی که نتواند به یار خود نزدیک شود، از خود دور می‌شود و به مستی باده می‌افتد. در دنیای مادی، اگر چه بر خاکیم، امّا روح و حقیقت ما در آسمان‌ها است. حسین وقتی به عشق یارش نزدیک می‌شود، عطر و بوی خوش بهشتی از خاکش برمی‌خیزد.