غزلیات، قصاید و قطعات — دیوان اشعار حسین خوارزمی

Name: غزلیات، قصاید و قطعات — دیوان اشعار حسین خوارزمی
Author: حسین خوارزمی

حسین خوارزمی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۷ — ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایت‌ها
شمارهٔ ۵ — من حسین وقت و نااهلان یزید و شمر من
شمارهٔ ۴ — گوهر درج جلالت ماه برج سلطنت
شمارهٔ ۲ — آن ما حی جلالت و حامی دین حق
شمارهٔ ۱ — ای دور مانده از حرم خاص کبریا
شمارهٔ ۶ — دلا تا کی پزی سودا درون گنبد خضرا
شمارهٔ ۳ — دامن همت برافشان ای دل از کبر و ریا
شمارهٔ ۸ — ای صفات کبریایت برتر از ادراک ما
شمارهٔ ۱۱ — چون تو جان منی ای جان چه کنم جان و جهان را
شمارهٔ ۱۲ — دلا اگر نفسی می‌زنی به صدق و صفا
شمارهٔ ۹ — شه من بدرد عشقت بنواز جان ما را
شمارهٔ ۱۰ — گشت مسلم ز عشق ملک معانی مرا
شمارهٔ ۱۳ — زندگانی بی‌رخ دلبر نمی‌باید مرا
شمارهٔ ۱۶ — هر دم بناز میکشد آن نازنین مرا
شمارهٔ ۱۴ — دوای درد دل خسته ام بکن یارا
شمارهٔ ۱۵ — ای سوخته ز آتش عشقت جگر مرا
شمارهٔ ۱۸ — ای آنکه جانم سوختی با داغ محنت بارها
شمارهٔ ۱۹ — ای روی دل‌آرایت آتش زده در جان‌ها
شمارهٔ ۲۱ — زهره ام ساقی و مه جام مدام است امشب
شمارهٔ ۲۰ — به صدر صفحهٔ دولت کجا رسد اصحاب
شمارهٔ ۲۲ — تا بِکِی ناله و فریاد که آن یار کجاست
شمارهٔ ۲۳ — خلق عالم بجمالت نگرانند ای دوست
شمارهٔ ۱۷ — ای بر دل شکسته ز درد تو داغ‌ها
شمارهٔ ۲۴ — الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت
شمارهٔ ۲۸ — وای که از حال من دلبرم آگاه نیست
شمارهٔ ۲۹ — ایکه جز حسن رخت پیرایه آفاق نیست
شمارهٔ ۳۰ — من دلی دارم که در وی جز خیال یار نیست
شمارهٔ ۳۱ — هر که شد بنده عشق تو ز خلق آزاد است
شمارهٔ ۳۲ — منم و شورش و غوغا ز غمت تا بقیامت
شمارهٔ ۲۵ — خسته هجر گشته ام با تو وصالم آرزوست
شمارهٔ ۲۶ — عشق است آتشی که بیکدم جهان بسوخت
شمارهٔ ۲۷ — تا عشق توام بدرقه راه حجاز است
شمارهٔ ۳۷ — کدام جان گرامی که مبتلای تو نیست
شمارهٔ ۳۵ — چهره ات شمع شب افروزی خوش است
شمارهٔ ۳۸ — ای لعل دلپذیر تو سرمایه حیات
شمارهٔ ۳۶ — عید در موسم نوروز بسی روح افزاست
شمارهٔ ۳۹ — نور جمال روی تو در آفتاب نیست
شمارهٔ ۴۰ — ما را نماند میل شکر با دهان دوست
شمارهٔ ۳۴ — تا چند ز دیدار تو مهجور توان زیست
شمارهٔ ۳۳ — جانم بلب رسید چو جانان من برفت
شمارهٔ ۴۶ — رفتی و یاد تو ز دل ریش من نرفت
شمارهٔ ۴۴ — ترک من بار دیگر راه جفا پیش گرفت
شمارهٔ ۴۷ — این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است
شمارهٔ ۴۸ — به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت
شمارهٔ ۴۲ — دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت
شمارهٔ ۴۱ — روئی است روی دوست که هیچش نظیر نیست
شمارهٔ ۴۳ — درد عشقت دامن جانم گرفت
شمارهٔ ۴۵ — ای باد صبحدم گذری کن بکوی دوست
شمارهٔ ۵۱ — جان من بی رخ تو جانم سوخت
شمارهٔ ۵۵ — رنجورم و شفای دلم جز حبیب نیست
شمارهٔ ۵۴ — عید شد قافله را عزم حرم ساختنی ست
شمارهٔ ۵۶ — دوست از حال دل آشفتگان آگاه نیست
شمارهٔ ۴۹ — گر در هلاک من بود الحق رضای دوست
شمارهٔ ۵۰ — کنون که کشور خوبی بنام تست ای دوست
شمارهٔ ۵۳ — بیا که جان من از داغ انتظار بسوخت
شمارهٔ ۵۲ — مرا چو کعبه دولت حریم خانه اوست
شمارهٔ ۵۸ — ای راحت جان از نفس روح فزایت
شمارهٔ ۵۹ — کدام دل که گرفتار و مبتلای تو نیست
شمارهٔ ۶۱ — مرا جز تو به عالم هیچکس نیست
شمارهٔ ۶۰ — بقای عمر در این خاکدان فانی نیست
شمارهٔ ۶۳ — بر روی دل افروزت هر کو نظر اندازد
شمارهٔ ۶۴ — چو اهل دل بطواف تو عزم ره سازند
شمارهٔ ۵۷ — اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست
شمارهٔ ۶۲ — دست همت بر جهان خواهم فشاند
شمارهٔ ۶۸ — جان فدای آنکه ما را بی‌محابا می‌کشد
شمارهٔ ۷۰ — عاشقان جان و دل خویش بدلدار دهید
شمارهٔ ۶۵ — چو عاشقان حرم کعبه لقا جویند
شمارهٔ ۷۲ — اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغند
شمارهٔ ۷۱ — بی نشان گردم اگر از تو نشانی نرسد
شمارهٔ ۶۹ — دوستان جان مرا جانب جانان آرید
شمارهٔ ۶۷ — دوش چشم جانم از دیدار شه پرنور بود
شمارهٔ ۶۶ — بخت چون بنمود راهم جانب دلدار خود
شمارهٔ ۷۴ — گر پریچهره مه پیکر من باز آید
شمارهٔ ۷۳ — از من خبر به جانب جانان که می‌برد
شمارهٔ ۷۵ — مرا ز مدرسه عشقت بخانقاه کشید
شمارهٔ ۷۷ — نگار من چو بلعل شکر نثار آید
شمارهٔ ۷۸ — دلم هوای چنان سرو نازنین دارد
شمارهٔ ۷۶ — گر ترا عشوه چنان شیوه چنین خواهد بود
شمارهٔ ۷۹ — صبا رسید در او بوی یار نیست چه سود
شمارهٔ ۸۰ — عشاق وفاپیشه اگر محرم مائید
شمارهٔ ۸۴ — مه گلچهره من چون ز سفر بازآید
شمارهٔ ۸۶ — نگار سرو قد گل‌عذار من آمد
شمارهٔ ۸۷ — کسی که شیفته روی آن صنم باشد
شمارهٔ ۸۵ — نفخه سنبل گلچهره من می‌آید
شمارهٔ ۸۲ — دوست چون خواهد که عاشق هر نفس زاری کند
شمارهٔ ۸۱ — بهار و عید می‌آید که عالم را بیاراید
شمارهٔ ۸۳ — عجب که درد مرا هیچکس دوا سازد
شمارهٔ ۸۸ — علاج عاشق مسکین حبیب می‌داند
شمارهٔ ۹۰ — سلطان نگر که پرسش درویش می‌کند
شمارهٔ ۹۵ — خرم دل آن کس که تمنای تو دارد
شمارهٔ ۸۹ — یک لحظه مرا بی رخت آرام نباشد
شمارهٔ ۹۱ — دردا که دوست هیچ رعایت نمی‌کند
شمارهٔ ۹۲ — دلبر برفت و درد دلم را دوا نکرد
شمارهٔ ۹۳ — نظر کنید که آن شهسوار می‌گذرد
شمارهٔ ۹۴ — اگر طریقه تو جمله ناز خواهد بود
شمارهٔ ۹۶ — چون شب و روز مرا از تو عنایت باشد
شمارهٔ ۹۸ — سلام من سوی آن شاه سرفراز برید
شمارهٔ ۱۰۲ — عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند
شمارهٔ ۹۷ — دوش از جمال دوست شبم روز گشته بود
شمارهٔ ۱۰۳ — سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می‌آید
شمارهٔ ۱۰۴ — بر آستان خرابات عشق مستانند
شمارهٔ ۹۹ — دل همیشه تکیه بر فضل الهی می‌کند
شمارهٔ ۱۰۰ — رندان که مقیمان خرابات الستند
شمارهٔ ۱۰۱ — هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کند
شمارهٔ ۱۰۵ — صباح عید ز بهر صبوح برخیزند
شمارهٔ ۱۰۷ — عید است و حریفان ز می عشق خرابند
شمارهٔ ۱۰۸ — دلا بنال که یاران نازنین رفتند
شمارهٔ ۱۱۱ — ترا ز حال من زار مبتلا چه خبر
شمارهٔ ۱۱۰ — زهی بوعده وصل تو جان ما مسرور
شمارهٔ ۱۰۹ — امیر قافله کوس رحیل زد ای یار
شمارهٔ ۱۱۲ — چشم عاشق کش او کشت مرا بار دگر
شمارهٔ ۱۰۶ — ز شست عشق چو تیر بلا روان کردند
شمارهٔ ۱۱۸ — به چشم او نظر می‌کن دلا در ماه رخسارش
شمارهٔ ۱۱۹ — خوشا جانی که بستاند بدست خویش جانانش
شمارهٔ ۱۲۰ — این منم ره یافته در مجلس سلطان خویش
شمارهٔ ۱۱۴ — سینه خلوتخانه یار است خالی کن ز غیر
شمارهٔ ۱۱۶ — بیار ساقی گلرخ شراب ناب امروز
شمارهٔ ۱۱۵ — اگر طریقه آن دلرباست عشوه و ناز
شمارهٔ ۱۱۷ — بگذار تا بمیرم بر خاک آستانش
شمارهٔ ۱۱۳ — ای خسرو خوبان لبت از شهد شیرین کاره تر
شمارهٔ ۱۲۸ — دوست در خانه و ما را خبری نیست دریغ
شمارهٔ ۱۲۲ — دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش
شمارهٔ ۱۲۳ — دیوانه گشتم بی آن پریوش
شمارهٔ ۱۲۱ — اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش
شمارهٔ ۱۲۶ — سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
شمارهٔ ۱۲۴ — ای ستمگر که نداری خبر از بیدل خویش
شمارهٔ ۱۲۵ — در کشتنم ار بود رضایش
شمارهٔ ۱۲۷ — شوریده کرد حالم لعل شکر نثارش
شمارهٔ ۱۳۰ — ای ناوک بلای ترا سینه ها هدف
شمارهٔ ۱۳۱ — تافت بر جان و دلم انوار عشق
شمارهٔ ۱۲۹ — عید است و موسم گل و هنگام طرف باغ
شمارهٔ ۱۳۲ — میبرد قد تو از سرو خرامان رونق
شمارهٔ ۱۳۵ — ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصال
شمارهٔ ۱۳۳ — عزیزان وفاپیشه مبارکباد این منزل
شمارهٔ ۱۳۶ — ای که با سوز غم عشق تو می سازد دل
شمارهٔ ۱۳۴ — ای غمزه ات کشیده خدنگی بکین دل
شمارهٔ ۱۳۷ — چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفل
شمارهٔ ۱۳۹ — تا من خیال عارض تو نقش بسته‌ام
شمارهٔ ۱۴۰ — ما که در بادیه عشق تو سرگردانیم
شمارهٔ ۱۴۲ — دل بیچاره‌ام گم شد به کوی یار می‌جویم
شمارهٔ ۱۴۳ — منم که با تو زمانی وصال می‌بینم
شمارهٔ ۱۴۱ — من آن آشفته مستم که آنساعت که برخیزم
شمارهٔ ۱۴۴ — بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم
شمارهٔ ۱۳۸ — گر من سر از نشیمن دنیا برآورم
شمارهٔ ۱۴۵ — قفل در ما بستی و پندار تو دیدیم
شمارهٔ ۱۴۷ — رضا دادم بعشق او اگر غارت کند جانم
شمارهٔ ۱۵۰ — دو دیده بر سر راه امید می‌دارم
شمارهٔ ۱۴۶ — ای گشته مست عشقت روز الست جانم
شمارهٔ ۱۵۱ — چو قدر دلبر و آداب عشق ما دانیم
شمارهٔ ۱۴۸ — وقت آنست که ما جانب میخانه شویم
شمارهٔ ۱۴۹ — من آشفته و شیدا چو تمنای تو دارم
شمارهٔ ۱۵۲ — من کیستم که طالب دیدار او شوم
شمارهٔ ۱۵۴ — ای شهریار حسن ترا تا شناختیم
شمارهٔ ۱۵۶ — در راه شهرستان جان از عشق شه رهبر کنم
شمارهٔ ۱۵۵ — تو پادشاه و من از بندگان درگاهم
شمارهٔ ۱۵۷ — ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم
شمارهٔ ۱۶۰ — ما سر بر آستان در یار می‌نهیم
شمارهٔ ۱۵۹ — ز روی لطف اگر ای مه شبی آیی به مهمانم
شمارهٔ ۱۵۸ — گرد زمین و آسمان من سال‌ها گردیده‌ام
شمارهٔ ۱۵۳ — روزی که من بداغ غمت از جهان روم
شمارهٔ ۱۶۵ — در نامه حدیث دل درویش نویسم
شمارهٔ ۱۶۲ — وقتی نظر بطلعت منظور داشتم
شمارهٔ ۱۶۱ — ای از فروغ روی تو روشن سرای چشم
شمارهٔ ۱۶۳ — بی تو چون طره تو حال مشوش دارم
شمارهٔ ۱۶۶ — تا به سودای تو از راه دراز آمده‌ایم
شمارهٔ ۱۶۸ — من که بر جان و دل از درد تو داغی دارم
شمارهٔ ۱۶۷ — ما ای صنم هوای تو از سر گرفته‌ایم
شمارهٔ ۱۶۴ — گرچه از دست غمت حال پریشان دارم
شمارهٔ ۱۷۵ — سرگشته در این بادیه تا چند بپوئیم
شمارهٔ ۱۷۰ — ما بار تن ز کوی وصال تو می بریم
شمارهٔ ۱۷۶ — بیا بیا که من اندر جهان ترا دارم
شمارهٔ ۱۷۱ — نبودم یکنفس طاقت که چشم از یار بربندم
شمارهٔ ۱۷۲ — یاری که ز جان دوسترش داشته بودم
شمارهٔ ۱۷۴ — گر برود هزار جان با غم عشق او خوشم
شمارهٔ ۱۷۳ — ما جگرسوختگان با غم دلدار خوشیم
شمارهٔ ۱۶۹ — شکیبم از رخ جانان نمی شود چکنم
شمارهٔ ۱۷۸ — با درد غم عشق تو درمان نشناسم
شمارهٔ ۱۸۱ — گذشت عمر و خلاص از محن نمییابم
شمارهٔ ۱۸۳ — چمن شکفته و گلها ببار می بینم
شمارهٔ ۱۸۴ — مراد خاطر خود در جهان نمی یابم
شمارهٔ ۱۸۲ — دو چشم کز هوس روی دوست تر داریم
شمارهٔ ۱۷۹ — تا خاک صفت معتکف آن سر کویم
شمارهٔ ۱۷۷ — شبی اگر بکشد درد آرزوی توام
شمارهٔ ۱۸۰ — در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایم
شمارهٔ ۱۸۹ — از باده دوشینت بس بیخبریم ای جان
شمارهٔ ۱۹۰ — با کس حدیث عشق تو گفتن نمی توان
شمارهٔ ۱۸۷ — ماه من چون آگهی از ناله شب‌های من
شمارهٔ ۱۸۸ — ای سر کویت بلای روضه رضوان من
شمارهٔ ۱۹۱ — نتوان لعل فرح بخش ترا جان گفتن
شمارهٔ ۱۹۲ — بازم به نازی شاد کن ای نازنین دلدار من
شمارهٔ ۱۸۵ — الا ای طایر سدره نشیمن
شمارهٔ ۱۸۶ — ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران
شمارهٔ ۱۹۴ — دور از رخ تو زیستن ای جان نمیتوان
شمارهٔ ۱۹۸ — باختیار نگشتم ز کوی دوست برون
شمارهٔ ۱۹۹ — ای غم سودای تو خلوت نشین جان من
شمارهٔ ۲۰۰ — یارب مه تابان من یا نور ربانی است این
شمارهٔ ۱۹۳ — اگر چه شد دل ریشم ز دست هجر تو خون
شمارهٔ ۱۹۶ — ای فاش کرده عشق تو راز نهان من
شمارهٔ ۱۹۷ — بدین کرشمه بهر جانبی نگاه مکن
شمارهٔ ۱۹۵ — ای رخت آرام جان عاشقان
شمارهٔ ۲۰۲ — ای در همه عالم پنهان تو و پیدا تو
شمارهٔ ۲۰۳ — جان خود قربان به تیغ جان‌ستانش می‌کنم
شمارهٔ ۲۰۴ — باز آتشی در جان من زد عشق شورانگیز تو
شمارهٔ ۲۰۷ — پای خیال سست شد در طلب وصال تو
شمارهٔ ۲۰۵ — بیا در بزم عشق ای دل حریف درد جانان شو
شمارهٔ ۲۰۶ — بر جگر آبم نماند از آتش سودای او
شمارهٔ ۲۰۱ — روزی اگر گذار تو افتد بخاک من
شمارهٔ ۲۰۸ — ای دل و جان عاشقان شیفته لقای تو
شمارهٔ ۲۱۳ — دست بختم کوته است از دامن وصلت که هست
شمارهٔ ۲۱۶ — ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانه
شمارهٔ ۲۱۵ — ساقی بیار جامی زان باده شبانه
شمارهٔ ۲۱۲ — ای ز ما و من شده فانی بهنگام شهود
شمارهٔ ۲۱۱ — ای وجودت مظهر اسمای حسنی آمده
شمارهٔ ۲۱۴ — دیده متاع قلب مرا صد هزار عیب
شمارهٔ ۲۱۰ — گفته ای الیوم اکملت لکم دین الهدی
شمارهٔ ۲۰۹ — ای که در ظاهر مظاهر آشکارا کرده ای
شمارهٔ ۲۲۲ — بازم ای دوست چرا از نظر انداخته ای
شمارهٔ ۲۲۰ — گر ماه من بتابد از بام تا بخانه
شمارهٔ ۲۱۹ — ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده
شمارهٔ ۲۲۱ — باز این چه فتنه است که آغاز کرده ای
شمارهٔ ۲۱۷ — دوش خوردم از شراب عشق او پیمانه‌ای
شمارهٔ ۲۱۸ — ای آنکه در دیار دلم خانه کرده ای
شمارهٔ ۲۲۳ — ما را چو عهد خویش فراموش کرده‌ای
شمارهٔ ۲۲۴ — ای ز دردت عاشقان خسته درمان یافته
شمارهٔ ۲۳۱ — گر عشق ازل بدرقه راه نبودی
شمارهٔ ۲۳۰ — ای که در اقلیم دل‌ها حاکم و سلطان توئی
شمارهٔ ۲۳۲ — فرخنده زمانی که تو دیدار نمائی
شمارهٔ ۲۲۹ — از دست شر نفس از آن روی ایمنی
شمارهٔ ۲۲۸ — ای دل چه پای بسته بند علایقی
شمارهٔ ۲۲۷ — گر تو روی دل خود آینه سیما بینی
شمارهٔ ۲۲۵ — دلا از جان روان بگذر اگر جویای جانانی
شمارهٔ ۲۲۶ — دلا تا کی ز نادانی همه نقش جهان بینی
شمارهٔ ۲۳۵ — بار دیگر فتنه ای در انس و جان انداختی
شمارهٔ ۲۳۶ — ای عشق منم از تو سرگشته و سودایی
شمارهٔ ۲۴۰ — دوش مرا رخ نمود دلبر روحانئی
شمارهٔ ۲۳۴ — بشارت باد ای عاشق که یار آمد بمهمانی
شمارهٔ ۲۳۷ — چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانی
شمارهٔ ۲۳۸ — رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائی
شمارهٔ ۲۳۳ — اگر تو عاشق حسنی چرا وابسته جانی
شمارهٔ ۲۳۹ — بیا ایکه جانرا مداوا توئی
شمارهٔ ۲۴۵ — ایکاش در هوای تو من خاک گشتمی
شمارهٔ ۲۴۳ — ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدی
شمارهٔ ۲۴۷ — تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داری
شمارهٔ ۲۴۶ — اگر شبی ز جمالت نقاب بگشائی
شمارهٔ ۲۴۸ — شبی از روی دلداری اگر دیدار بنمایی
شمارهٔ ۲۴۴ — هر جا که هست چون تو گلی سرو قامتی
شمارهٔ ۲۴۲ — جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنی
شمارهٔ ۲۴۱ — روانی نقد جان درباز اگر سودای ما داری
شمارهٔ ۲۵۳ — بیا بیا و مترسان مرا ز جانبازی
شمارهٔ ۲۵۴ — روزم چو شب تیره شد از درد جدائی
شمارهٔ ۲۴۹ — نظر بحال دل خسته ام نمی فکنی
شمارهٔ ۲۵۱ — ای سروناز رونق بستان ما توئی
شمارهٔ ۲۵۶ — گفتم دلا ببین که جفای که میکشی
شمارهٔ ۲۵۵ — مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهایی
شمارهٔ ۲۵۰ — من آن کسم که ندارم به جز گنه کاری
شمارهٔ ۲۵۲ — بسته ام دل بغم عشق پری رخساری
شمارهٔ ۲۶۲ — دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئی
شمارهٔ ۲۶۳ — ای دوست سعی کن که بدست آوری دلی
شمارهٔ ۲۵۷ — قد رعنا رخ زیبا لب شیرین داری
شمارهٔ ۲۵۸ — حیف آیدم که چون تو نگار پریوشی
شمارهٔ ۲۵۹ — ای در اقلیم معانی زده کوس شاهی
شمارهٔ ۲۶۴ — اگر بگوشه چشمی بسوی ما نگری
شمارهٔ ۲۶۱ — تا ز حسن خویش عکسی در جهان انداختی
شمارهٔ ۲۶۰ — آه که از ره کرم یار نکرد یارئی
شمارهٔ ۲۷۲ — ای دل چه شد که خشک و تر غم بسوختی
شمارهٔ ۲۶۷ — خجسته عید من آندم که چهره بگشائی
شمارهٔ ۲۶۹ — هر دم ز پس پرده دل و دین بربائی
شمارهٔ ۲۶۸ — خرم از درد توام زانرو که درمانم توئی
شمارهٔ ۲۷۰ — ای سرو ناز رونق بستان عالمی
شمارهٔ ۲۶۶ — راه اگر سوی خرابات مغان دریابی
شمارهٔ ۲۷۱ — گلی نازک ز گلزار معانی
شمارهٔ ۲۶۵ — جان و جهان فدایت ای آنکه به ز جانی