شمارهٔ ۱۳ حسین خوارزمی
حسین خوارزمی / غزلیات، قصاید و قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
زندگانی بی‌رخ دلبر نمی‌باید مرا
دوست می‌باید کسی دیگر نمی‌باید مرا
چون برفت از پیش من آن ماه تابان بعد از این
تابش ماه و شعاع خور نمی‌باید مرا
خلق می‌خواهند حور و روضه رضوان ولی
جز وصال آن پری‌پیکر نمی‌باید مرا
گر ببینم قد او هرگز به طوبی ننگرم
ور بیابم لعل او کوثر نمی‌باید مرا
چون معطر شد مشامم از نسیم موی او
بوی مشک و نکهت عنبر نمی‌باید مرا
چون منور گشت رویم از فروغ روی او
پرتو مهر و مه انور نمی‌باید مرا
یارب آن دولت دهد دستم که گوید آن صنم
جز حسین خسته ابتر نمی‌باید مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عشق و دلتنگی عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر می‌گوید که زندگی بدون چهره دلبرش برایش قابل تحمل نیست و به هیچ چیز دیگری راضی نمی‌شود. هر گاه که محبوبش از او دور می‌شود، هیچ نوری و زیبایی نمی‌تواند او را خوشحال کند. او تأکید می‌کند که برایش فقط وصال محبوب مهم است و هیچ چیز دیگری نظیر حور و بهشت نمی‌تواند جایگزین آن شود. شاعر محبت و زیبایی محبوب را بالاترین ارزش‌ها می‌داند و در نهایت آرزو می‌کند که فقط محبوبش را داشته باشد.