شمارهٔ ۷۲ حسین خوارزمی
حسین خوارزمی / غزلیات، قصاید و قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغند
با جراحت‌های غم از راحت جان فارغند
با فروغ پرتو نور تجلی جمال
روز از خورشید و شب از ماه تابان فارغند
گر جهان از موج طوفان حوادث پر شود
آشنایان محیط غم ز طوفان فارغند
کفر زلف ایمان طلعت تن پرستان را بود
عاشقان حق پرست از کفر و ایمان فارغند
باده نوشانی که مستند از صبوحی الست
تا صباح روز حشر از راح و ریحان فارغند
بی نوایان سر کوی محبت چون حسین
از سریر کیقباد و تاج خاقان فارغند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان حال و روز اهل دل و عاشقان می‌پردازد که از درد و غم عشق بی‌خبرند و به‌گونه‌ای دچار سرمستی و آرامش روحی هستند. آن‌ها با وجود جراحت‌های غمی که دارند، از آرامش جان بهره‌مندند. نور و زیبایی عشق آن‌ها را از روز و شب و طوفان‌های حوادث دور می‌کند. عاشقان واقعی که به حقیقت و خدا ایمان دارند، از کفر و ایمان دست می‌کشند و در نشسته‌های محبتی مانند حسین، از دنیا و قدرت و ثروت فارغند. به‌طور کلی، شعر به عمق عشق و وابستگی معنوی اهل دل اشاره دارد.