نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲۷ - در بیان شوق محبت میفرماید امیر حسینی هروی

امیر حسینی هروی / کنز الرموز / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

شوق، شهباز محبت را پرست

در حریم انس جان را رهبر است

شوق، دار و خانه اهل بلاست

کلبه پر نور مستان خداست

شوق را گرچه بلند آمد مقام

نیست یکسان اندر او هر خاص و عام

دوستی بی شوق نپذیرد کمال

وانکه بی چوگان نشد گوی رجال

سالکان را در طریقت هر زمان

همتی بخشد خداوند جهان

گرچه هر دم عشق را جولان کنند

اشتیاق قرب را قربان کنند

در طلب یاد نهایت نارواست

زانکه مطلوب همه بی منتهاست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شوق و محبت الهی صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که شوق به خداوند و محبت نسبت به او موجب هدایت جان انسان‌ها می‌شود و خانه‌ای پر از نور و عشق ایجاد می‌کند. همچنین، اشاره دارد که شوق در درجات مختلف وجود دارد و تنها کسانی می‌توانند به کمال برسند که با عشق و شوق واقعی پیش بروند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که در طلب یاد خداوند، باید به دنبال هدفی بی‌پایان باشیم و هر لحظه در تلاش برای نزدیک‌تر شدن به او باشیم.