نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۳۱ - در بیان غیبت و حضور میفرماید امیر حسینی هروی

امیر حسینی هروی / کنز الرموز / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

محو کن نقش خود از روی ورق

تا بخوانی آیت اثبات حق

هان حسینی قصه را کوتاه کن

بی حسینی عزم آن درگاه کن

حاصل الامر آفت خود هم توئی

نور حق پیداست نامحرم توئی

ای به پستی مانده از بالا مپرس

تیغ لانارانده از الا مپرس

در کمال خود چو باشی پایبند

آخر از نور یقین شو بهره مند

عقل فرزانه چو هستت همنشین

بازیابی نکته علم الیقین

چون گذشتی در ره دانش بچست

خود به بینی آنچه دانستی نخست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به تأمل و نکاتی درباره شناخت و حقیقت اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد تا خود را از قید و بندها رها کند و به عمق حقیقت بپردازد. او به داستان حسینی اشاره می‌کند و تأکید دارد که بدون درک صحیح از این قصه، نمی‌توان به درک کامل حقیقت رسید. همچنین به اهمیت نور یقین در کمال فرد و نقش عقل در فهم عمیق‌تر اشاره می‌کند. در نهایت، به جستجو در مسیر دانش و بازاندیشی در آنچه قبلاً آموخته شده توصیه می‌کند.