بخش ۳ - دل من، در گشاد چون و چند است اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / ارمغان حجاز / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
دلِ من، در گُشادِ چون و چند است
نگاهش، از مه و پروین بلند است
بده ویرانه‌ای در دوزخ، او را
که این کافر، بسی، خلوت‌پسند است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از دل خود و احساساتش سخن می‌گوید. او به زیبایی نگاه معشوق اشاره می‌کند که مانند ماه و ستاره‌هاست. در ادامه، شاعر به نیاز به یک مکان دورافتاده و خلوت اشاره می‌کند که در آن می‌تواند از معشوق خود دور باشد و از آنجا ببیند که معشوقش به تنهایی، اشتیاقش به تنهایی و خلوت را نشان می‌دهد. این اشارات نشان‌دهنده پیچیدگی‌های عشق و عواطف انسانی است.