بخش ۱۹۷ - حکمت فرنگ اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شخصی در پارس اشاره می‌کند که با سختی‌های زندگی روبرو شده و از همه اتکای خود به خداوند را جستجو می‌کند. او از درد و مشکلات زندگی شکایت دارد و به کمالات علمی و هنری اشاره می‌کند که نتوانسته‌اند او را از مرگ نجات دهند. شاعر به انتقاد از پیشرفت‌های علمی و هنری می‌پردازد و می‌گوید که این پیشرفت‌ها در نهایت به مرگ نزدیک‌تر می‌شود. او مرگ را به صورت یک حقیقت ناگزیری می‌بیند که حتی با ابزارها و فنون نوین هم نمی‌توان از آن فرار کرد. در پایان، شاعر به این نتیجه می‌رسد که از فنون جدید در دنیا بهره گیرد تا وسعت بیشتری به زندگی بدهد، اما همچنان به قدرت مرگ و ناچیزی انسان در برابر آن اشاره می‌کند.