بخش ۲۲۰ - به این بهانه درین بزم محرمی جویم اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / پیام مشرق / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به این بهانه درین بزم محرمی جویم
غزل سرایم و پیغام آشنا گویم
بخلوتی که سخن می شود حجاب آنجا
حدیث دل به زبان نگاه می گویم
پی نظارهٔ روی تو می کنم پاکش
نگاه شوق به جوی سرشک می شویم
چو غنچه گرچه به کارم گره زنند ولی
ز شوق جلوه گه آفتاب می رویم
چو موج ساز وجودم ز سیل بی پرواست
گمان مبر که درین بحر ساحلی جویم
میانه من و او ربط دیده و نظر است
که در نهایت دوری همیشه با اویم
کشید نقش جهانی به پردهٔ چشمم
ز دست شعبده بازی اسیر جادویم
درون گنبد در بسته اش نگنجیدم
من آسمان کهن را چو خار پهلویم
به آشیان ننشینم ز لذت پرواز
گهی به شاخ گلم گاه بر لب جویم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار با استفاده از زبان لطیف و استعاره‌ها، احساسات عمیق عاشقانه‌اش را ابراز می‌کند. او به یاد محبوبش در محافل مذهبی و محرم به غزل‌سرایی می‌پردازد و می‌گوید که در خلوت‌ها دل‌مشغولی‌های خود را بیان می‌کند. او با شوق و اشتیاق به یاد چهره محبوبش نگاه می‌کند و بر رغم موانع، گویی که همچون غنچه در انتظار نور و زیبایی است. شاعر در این بزم، به عمق ارتباطش با معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی در دوری همواره به او نزدیک است. او خود را به عنوان موجودی آزاد و پروازکننده توصیف می‌کند که نمی‌تواند در محدودیت‌ها بماند و همواره در جستجوی زیبایی و لذت است.